https://www.handvanfatiha.nl https://www.handvanfatiha.nl/nadat-mijn-vader-overleed-zag-ik-mijn-moeder-voor-het-eerst <div data-rss-type="text"> <h3> <span> Reddingsboei </span> </h3> </div> <div> <img src="https://irt-cdn.multiscreensite.com/md/dmtmpl/dms3rep/multi/blog_post_image.png"/> </div> <div data-rss-type="text"> <p> <span> <span> Nadat mijn vader overleed, zag ik mijn moeder voor het eerst. </span> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> </p> <p> <span> <span> Ze was er altijd al. Mijn hele leven, maar toen mijn vader ziek werd, werd ons contact anders. Er veranderde iets waardoor ik haar gewoon beter zag. Ze vertelde mij alle verhalen die ze in zich had. Over papa, over zichzelf, over hun relatie en over de familie. Ik voelde me overweldigd door alle informatie die op me afkwam, maar ik kon niet anders dan ontvangen. Dat was het minste wat ik voor haar kon doen in een moeilijke tijd. </span> </span> </p> <p> <span> <span> In die tijd begon ik met schrijven. Alsof het aanhoren van haar verhalen, mijn verhalen wakker maakte. Alleen kwamen ze niet als verhalen maar als gedichten. </span> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> </p> <p> <span> <span> Ik wist dat ik goed kon schrijven, of eigenlijk, dat ik de gave heb gevoel goed onder woorden te brengen. Als rode draad door mijn leven kreeg ik het vaak te horen: van leraren, collega's, familie en vrienden. Soms inspireerde dat de gedachte dat ik een boek kon schrijven, maar ik miste het doorzettingsvermogen. </span> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> </p> <p> <span> <span> Nu was ineens dat schrijven weer daar. Als een soort reddingsboei, toen ik overspoeld werd door de woorden van mijn moeder. Zoals met zoveel dingen bleef het daar niet bij. Het eerste gedicht ging dan wel over mijn moeder maar daarna ben ik eigenlijk niet meer gestopt met schrijven. </span> </span> </p> <p> <span> <span> Papa overleed, en de verhalen van mama raakten op, maar de woorden bleven komen. </span> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> </p> <p> <span> Ze zijn er nog steeds. </span> </p> <p> <span> <br/> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> </p> </div> Mon, 01 Jun 2026 17:39:42 GMT https://www.handvanfatiha.nl/nadat-mijn-vader-overleed-zag-ik-mijn-moeder-voor-het-eerst https://www.handvanfatiha.nl/tips-voor-het-schrijven-van-fantastische-berichten-die-de-hoeveelheid-internetverkeer-naar-uw-site-verhogen <div data-rss-type="text"> <p> <strong> En toen ineens was er een website. Een plek met mijn naam en mijn creaties. Dat gebeurt niet zomaar zou je denken, maar toch vraag ik me nog af: hoe ben ik hier beland? </strong> </p> </div> <div data-rss-type="text"> <p> <strong> Het begon met droom </strong> <span> <span> <br/> Hier zit geen groot, weldoordacht plan achter, maar gewoon een droom. Een droom van een jonge meid die al vroeg verdwaalde in papier, tekenen, kleur en verhalen. Veel verhalen. Zelf gelezen of zelf geschreven dat was om het even. </span> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> <strong> Potloden en fantasie </strong> <span> <br/> </span> </p> <p> <span> <span> Ergens raakte ik dat jonge meisje kwijt en vergat ik over de potloden en schrijven en fantasie. Totdat mijn eigen meisje bij m'n zoveelste krabbel zei: je moet hier iets mee doen. </span> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> <strong> Wat je aandacht geeft, groeit </strong> <span> <span> <br/> Zoals met alle goede dingen lieten die woorden mij niet los. Ik ging meer schrijven, en dat groeide groter, naar schilderen en tekenen en in plaats ze allemaal een apart plekje te geven, gaf ik ze een plek bij elkaar. Samen. </span> </span> </p> <p> <span> <br/> </span> <strong> Bij jou </strong> <span> <br/> Nu ben ik hier. Omdat ik er niet meer onderuit kan: dingen delen geeft betekenis. En ik voel nu dat het tijd is om dat te doen.  </span> </p> </div> Sat, 07 Jun 2025 10:20:50 GMT https://www.handvanfatiha.nl/tips-voor-het-schrijven-van-fantastische-berichten-die-de-hoeveelheid-internetverkeer-naar-uw-site-verhogen thumbnail main image