Nadat mijn vader overleed, zag ik mijn moeder voor het eerst.

Ze was er altijd al. Mijn hele leven, maar toen mijn vader ziek werd, werd ons contact anders. Er veranderde iets waardoor ik haar gewoon beter zag. Ze vertelde mij alle verhalen die ze in zich had. Over papa, over zichzelf, over hun relatie en over de familie. Ik voelde me overweldigd door alle informatie die op me afkwam, maar ik kon niet anders dan ontvangen. Dat was het minste wat ik voor haar kon doen in een moeilijke tijd.

In die tijd begon ik met schrijven. Alsof het aanhoren van haar verhalen, mijn verhalen wakker maakte. Alleen kwamen ze niet als verhalen maar als gedichten.

Ik wist dat ik goed kon schrijven, of eigenlijk, dat ik de gave heb gevoel goed onder woorden te brengen. Als rode draad door mijn leven kreeg ik het vaak te horen: van leraren, collega's, familie en vrienden. Soms inspireerde dat de gedachte dat ik een boek kon schrijven, maar ik miste het doorzettingsvermogen.

Nu was ineens dat schrijven weer daar. Als een soort reddingsboei, toen ik overspoeld werd door de woorden van mijn moeder. Zoals met zoveel dingen bleef het daar niet bij. Het eerste gedicht ging dan wel over mijn moeder maar daarna ben ik eigenlijk niet meer gestopt met schrijven.

Papa overleed, en de verhalen van mama raakten op, maar de woorden bleven komen.

Ze zijn er nog steeds.